(of de eindjes aan elkaar geknoopt)
21-06-2007 | door Kris Borgerink (stagiair EGBG)

Op een vrijdagochtend sta ik met Brigiet (van den Berg, stagiaire EGBG, red.) voor de wolwinkel. De deur is nog op slot, maar vanuit de winkel aan de overkant komt een mevrouw zwaaiend naar ons toe. ‘Ik kom er zo aan hoor, ik moet nog even bellen’. Na enkele minuten staan we dan in de winkel. En om meteen maar met de deur in huis te vallen vraag ik de verkoopster hoeveel bolletjes wol we nodig hebben voor 1.840 meter draad. Ohja, en het moet natuurlijk wel rode wol zijn. Ze begint gedreven op haar rekenmachine te tikken en al snel krijgen we een uitkomst: veertien bolletjes rode wol. Er wordt afgerekend en ingepakt. Vervolgens fietsen Brigiet en ik richting station om vanaf daar de trein naar Heerhugowaard te nemen.

Daar aangekomen gaan we allereerst aan de slag met een brievenbusklus die we bij ons vorige bezoek nog niet hadden afgerond. Maar dit is slechts een kleine klus in vergelijking met de hoofdreden waarom we hier zijn. We gaan namelijk met de wol die we hebben gekocht het Han Fortmann en Johannes Bosco met elkaar verbinden.

Op het Han Fortmann knopen we het eerste stukje wol aan het ‘bushokje’ en beginnen te lopen, niet wetend welk avontuur er voor ons in het verschiet ligt. Al na enkele meters krijgen we reactie van voorbijgangers. Fietsers die zich afvragen wat we nou eigenlijk aan het doen zijn. Na enige uitleg is hun blik vaak nog even vragend, maar de verbale reactie in ieder geval positief. Ook komen we een docente van het Han Fortmann tegen. Ze had meteen al het vermoeden dat we van het Praktijklokaal waren, en we kunnen dan ook weinig anders doen dan dit bevestigen.
Enkele reacties later is dan toch het moment gekomen dat we een drukke kruising moeten oversteken. ‘Je moet ‘m laag houden!’, hoor ik Brigiet roepen. Ze houdt de draad aan de ene kant op de grond terwijl ik oversteek. Met grote snelheid nadert daar een auto het zebrapad, dus ik duik op de grond met de draad in m’n hand. Maar gelukkig heeft de automobilist het dreigende gevaar opgemerkt en hij remt af. Want voor je het weet struikel je met auto en al over die draad! Maar iedereen komt er gelukkig heelhuids vanaf.
Vele vreemde blikken en gevaarlijke oversteken verder komen we uiteindelijk aan op de Johannes Bosco. Hier knopen we het laatste eindje touw aan de paal onder de plek waar de vlag heeft gestaan. Uitgeput, maar blij met het resultaat lopen we terug naar het Han Fortmann om onze fietsen te halen.

In totaal zijn de beide scholen ongeveer een kwartier verbonden geweest. Want op de weg de terug merken we dat er met onze draad alweer hele nieuwe kunstwerkjes zijn gemaakt door passanten van de Trinit-as. Hèt bewijs dat het Praktijklokaal als trigger kan fungeren voor interactie en creativiteit!